Sanhedrine
Daf 35b
משנה: הַבָּא עַל הַזָּכָר וְעַל הַבְּהֵמָה וְהָאִשָׁה הַמְבִיאָה אֶת הַבְּהֵמָה. אִם אָדָם חָטָא בְּהֵמָה מֶה חָטָאת. אֶלָּא לְפִי שֶׁבָּאת לָאָדָם 35b תַּקָּלָה עַל יָדָהּ לְפִיכָךְ אָמַר הַכָּתוּב תִּיסָּקֵל. דָּבָר אַחֵר שֶׁלֹּא תְהֵא הַבְּהֵמָה עוֹבֶרֶת בַּשּׁוּק וְיֹאמְרוּ זוֹ הִיא שֶׁנִּסְקַל אִשׁ פְּלוֹנִי עַל יָדֶיהָ׃
Traduction
Si un homme a des relations contre nature avec son semblable, ou avec un animal, ou si une femme fait approcher un animal pour se prostituer à lui, l’animal sera soumis à la lapidation. Puisque l’être humain a péché, pourquoi l’animal est-il frappé? L’animal est innocent, mais il était la cause d’un crime; ou encore, on ne peut pas le laisser vivre, car en le voyant passer dans la rue, on dira: Voilà l’animal qui a été la cause de la condamnation de tel individu (202)Or, la Loi tient compte du respect dû aux individus..
Pnei Moshe non traduit
מתני' הבא על הזכר ועל הבהמה. הא דהדר נקט ליה התנא הכא הבא על הזכר משום דבאזהרת הנשכב להזכר ולבהמה מחד קרא נפקא לן לחד תנא כדאמר בגמרא לר' ישמעאל מלא יהיה קדש הלכך נקט ליה הכא:
תקלה. מכשול עון:
דבר אחר וכו'. וחסה התורה על כבוד הבריות:
הלכה: הַבָא עַל הַזְּכוּר. אַזְהָרָה לָבֹא עַל הַזְּכוּר מְנַיִין. וְאֶ֨ת זָכָ֔ר לֹ֥א תִשְׁכַּב֭ מִשְׁכְּבֵ֣י אִשָּׁ֑ה. כָּרֵת מְנַיִין. כִּ֚י כָּל אֲשֶׁ֣ר יַֽעֲשֶׂ֔ה מִכֹּ֥ל הַתּֽוֹעֵבוֹת הָאֵ֑לֶּה וְנִכְרְת֛וּ וגו'׃ עוֹנֶשׁ מְנַיִין. וְאִ֗ישׁ אֲשֶׁ֨ר יִשְׁכַּ֤ב אֶת זָכָר֙ מִשְׁכְּבֵ֣י אִשָּׁ֔ה תּֽוֹעֵיבָה עָשׂ֖וּ שְׁנֵיהֶ֑ם מ֥וֹת יוּמָת֭וּ דְּמֵיהֶ֥ם בָּֽם׃ אַתְּ יְלִיף דְּמֵיהֶ֥ם בָּֽם מִדְּמֵיהֶ֥ם בָּֽם. עַד כְּדוֹן לַשּׁוֹכֵב. לַנִּשְׁכַּב מְנַיִין. וְאֶ֨ת זָכָ֔ר לֹ֥א תִשְׁכַּב֭ מִשְׁכְּבֵ֣י אִשָּׁ֑ה. קְרֵי בֵיהּ. לֹא תִישַּׁכָּב. עַד כְּדוֹן כְּרִבִּי עֲקִיבָה. כְּרִבִּי יִשְׁמָעֵאל. לֹא יִֽהְיֶ֥ה קָדֵ֖שׁ מִבְּנֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל׃. כָּרֵת לַנִּשְׁכַּב כְּרִבִּי יִשְׁמָעֵאל מְנַיִין. רִבִּי יִרְמְיָה בְשֵׁם רִבִּי אַבָּהוּ. נֶאֱמַר כָּאן קָדֵשׁ וְנֶאֱמַר לְהַלָּן וְגַם קָדֵ֖שׁ הָיָה֣ בָאָ֑רֶץ. אַתְּ לָמֵד קָדֵשׁ מִקָּדֵשׁ וְקָדֵשׁ מִתּוֹעֵבָה. רִבִּי חִייָה בַּר אָדָא בְשֵׁם רִבִּי חֲנִינָה. תּוֹעֵיבָה מִתּוֹעֵיבָה. אָמַר רִבִּי יוֹסֵי בֵּרִבִּי בּוּן. מַתְנִיתָה אָֽמְרָה כֵן. תּֽוֹעֵבָ֥ה עָשׂ֖וּ שְׁנֵיהֶ֑ם. שְׁנֵיהֶם בִּסְקִילָה. שְׁנֵיהֶם בְּאַזְהָרָה. שְׁנֵיהֶן בְּהִכָּרֵת.
Traduction
La défense négative formelle d’avoir des relations contre nature avec un mâle est exprimée par ces mots (Lv 18, 22): Ne cohabite pas avec un mâle d’une cohabitation sexuelle. On sait que ce crime est puni de la peine du retranchement, de ce qu’il est dit (ib. 29): Si quelqu’un accomplit une de ces abominations, cette âme sera retranchée, etc.; de plus, en ce cas, le tribunal prononcera la peine capitale, comme il est dit (ibid. 20, 13): Si un individu cohabite avec un mâle d’une cohabitation sexuelle, c’est une abomination qu’ils ont commise tous deux; qu’ils soient punis de mort, leur supplice est mérité. Or, l’on sait qu’en ce cas la pénalité est celle de la lapidation, par analogie des derniers mots dudit verset et de ceux usités pour le nécromancien (ib. 27). On sait ainsi quelle est la culpabilité du complice actif; d’où le sait-on pour le complice passif? Le verset précité peut aussi s’entendre dans le sens passif. Ce qui précède est émis d’après l’avis de R. aqiba (qui admet les déductions tirées d’un verset); mais, selon R. Ismaël, on le sait de ce qu’il est dit (Dt 23, 18): Il n’y aura pas de fornicateur (sodomite) parmi les enfants d’Israël, ce qui englobe le complice passif. D’où sait-on, selon R. Ismaël (203)Il n'a pas recours aux déductions, admises par R. Akiba, du verset relatif aux relations illicites., que ce dernier est passible du retranchement? R. Jérémie répond au nom de R. Abahou: comme ici on emploie le terme fornicateur, que l’on retrouve ailleurs dans ce texte (1R 14, 24): il avait été aussi fornicateur dans le pays; ils ont imité toutes les abominations des païens etc. -Or, de même que l’on établit un parallèle entre les termes répétés de fornicateur, on suppose que le mot abomination (exprimé au second verset) se retrouve au précédent texte, et qu’il entraîne la pénalité afférente au crime contre nature ainsi qualifié (passible du retranchement, comme toutes les relations illicites). Aussi, R. Hiya b. Ada dit au nom de R. Hanina que l’on établit un parallèle entre les termes abomination de ces divers textes. En effet, ajoute R. Yossé b. Aboun, on trouve un enseignement qui s’exprime ainsi: par l’expression ils ont commis tous deux une abomination (Lv 20, 13), on sait que tous deux sont passibles de la lapidation, qu’à tous deux s’adresse la même défense, et que tous deux sont aussi passibles de la peine du retranchement (à défaut de la sentence du tribunal).
Pnei Moshe non traduit
גמ' את יליף דמיהם בם. כלומר ומנלן דבסקילה משום דאת יליף בג''ש דמיהם בם מדמיהם בם הנאמר באוב וידעוני וכתיב בהו באבן ירגמו אותם:
עד כדון כר''ע. זו דברי ר''ע דיליף מהאי קרא גופיה אזהרה לנשכב:
כרבי ישמעאל. אבל ר' ישמעאל דריש לאזהרה מלא יהיה קדש בבני ישראל ואף הנשכב במשמע:
כרת לנשכב כר' ישמעאל מנין. דהא איהו לא דריש לנשכב מקרא דכתיב בפרשת עריות:
ונאמר להלן וגם קדש היה בארץ. עשו ככל התועבות הגוים וגו' ואתה למד קדש מקדש וקדש מתועבה דהוי כאלו כתיב תועבה בלא יהיה קדש דיליף מקדש דהתם דכתיב ככל התועבות הגוים ואף הנשכב במשמע והדר ילפינן תועבה מתועבה דכתיב גבי משכב זכר תועבה היא וכתיב התם כי כל אשר יעשה מכל התועבות האלה ונכרתו וגו':
מתניתא אמרה כן. תניא בברייתא בהדיא הכי דילפינן תועבה דכתיבא גבי כרת כמתועבה דהתם דשניהם במשמע כמו דשניהם בעונש:
אַזְהָרָה לָבֹא עַל הַבְּהֵמָה מְנַיִין. וּבְכָל בְּהֵמָ֛ה לֹֽא תִתֵּ֥ן שְׁכָבְתְּךָ֖ לְטָמְאָה בָ֑הּ. כָּרֵת מְנַיִין. כִּ֚י כָּל אֲשֶׁ֣ר יַֽעֲשֶׂ֔ה מִכֹּ֥ל הַתּֽוֹעֵבוֹת הָאֵ֑לֶּה וְנִכְרְת֛וּ וגו'׃ עוֹנֶשׁ מְנַיִין. וְאִ֗ישׁ אֲשֶׁ֨ר יִתֵּ֧ן שְׁכָבְתּ֛וֹ בִּבְהֵמָה֭ מ֣וֹת יוּמָ֑ת׃ אַתְּ יְלִיף דְּמֵיהֶ֥ם בָּֽם מִדְּמֵיהֶ֥ם בָּֽם. עַד כְּדוֹן כְּרִבִּי עֲקִיבָה. כְּרִבִּי יִשְׁמָעֵאל. רִבִּי יִשְׁמָעֵאל מִן אַתְרֵיהּ וְרִבִּי עֲקִיבָה מִן אַתְרֵיהּ. כָּרֵת לַנִּשְׁכַּב עַל דְּרִבִּי יִשְׁמָעֵאל לֵית מַשְׁכַּח. עוֹנֶשׁ לַנִּשְׁכַּב בֵּין עַל דְּרִבִּי יִשְׁמָעֵאל בֵּין עַל דְּרִבִּי עֲקִיבָה לֵית מַשְׁכַּח. וּכְתִיב זֹבֵ֥חַ לָֽאֱלֹהִ֖ים יָחֳֽרָ֑ם. מַה זֶה בִסְקִילָה וְכָרֵת אַף זֶה בִסְקִילָה וְכָרֵת. מַה נַפְקָא מִבֵּינֵיהוֹן. שָׁכַב אֶת הַזְּכוּר וְנִשְׁכַּב מִמֶּנּוּ. עַל דַּעְתֵּיהּ דְּרִבִּי יִשְׁמָעֵאל אֵינוֹ חַייָב אֶלָּא אַחַת. עַל דַּעְתֵּיהּ דְּרִבִּי עֲקִיבָה חַייָב שְׁתַּיִם. שָׁכַב אֶת הַבְּהֵמָה וְנִשְׁכַּב מִמֶּנָּהּ. בֵּין עַל דַּעְתֵּיהּ דְּרִבִּי עֲקִיבָה בֵּין עַל דַּעְתֵּיהּ דְּרִבִּי יִשְׁמָעֵאל חַייָב שְׁתַּיִם. שָׁכַב אֶת הַזְּכוּר וְאֶת הַבְּהֵמָה חַייָב שְׁתַּיִם. נִשְׁכַּב מִן הַזְּכוּר וּמִן הַבְּהֵמָה חַייָב שְׁתַּיִם. שָׁכַב שְׁנֵי זְכָרִים כְּאַחַת. מֵאַחַר שֶׁמִּתְחַייְבִין עַל יָדוֹ שְׁנַיִם חַייָב שְׁתַּיִם. נִשְׁכַּב מִשְּׁנֵי זְכָרִים כְּאַחַת. מֵאַחַר שֶׁמִּתְחַייְבִים עַל יָדוֹ שְׁנַיִם חַייָב שְׁתַּיִם. תַּנֵּי. הַזְּכוּר לֹא עָשָׂה בוֹ הַקָּטָן כְּגָדוֹל וְהַבְּהֵמָה עָשָׂה בָהּ הַקְּטַנָּה כִּגְדוֹלָה. אָמַר רִבִּי לָֽעְזָר. לְעוֹלָם אֵינוֹ מִתְחַייֵב עָלֶיהָ עַד שֶׁתְּהֵא בַּת שָׁלשׁ שָׁנִים וְיוֹם אֶחָד.
Traduction
La défense d’avoir des relations contre nature avec un animal est exprimée dans ce texte (ibid. 18, 23): Ne t’accouple avec aucun animal; tu te souillerais par là. La pénalité du retranchement se trouve dite dans ces mots (ibid. 29): Si quelqu’un accomplit l’une de ces abominations, cette personne sera retranchée, etc. De plus, le tribunal infligera en ce cas la peine de mort, comme il est dit (ib. 15): Un homme qui s’accouplerait avec un animal doit être mis à mort. -Or, l’on sait qu’en ce cas la pénalité est celle de la lapidation, par analogie des derniers mots dudit verset (20, 16) et de ceux usités pour le nécromancien (ib. 20, 27). D’autre part, on sait que celui qui subit (passivement) une relation contre nature avec l’animal encourt les mêmes peines; c’est admis d’après R. aqiba; mais d’après R. Ismaël, d’où sait-on la défense en ce cas? R. Ismaël la déduit (comme plus haut, pour la relation avec un mâle) par analogie des termes fornicateur employés dans deux versets différents (l’étendant au criminel passif), et de même R. aqiba déduit d’un même verset l’extension de la défense au criminel passif. -Toutefois, la pénalité du retranchement applicable à ce dernier ne se trouve pas dite selon Ismaël (la déduction tirée plus haut, pour la relation avec un mâle, de l’analogie des mots abomination n’existe pas au présent cas); de plus, la peine de mort applicable à un tel homme par le tribunal ne se trouve dite, ni d’après R. Ismaël, ni d’après R. aqiba. Il faut donc recourir à l’interprétation du verset suivant (Ex 22, 20) Tout individu qui cohabite avec un animal doit être mis à mort, et celui qui sacrifie aux (faux) dieux sera voué à l’anathème (le premier membre de phrase inutile, répétition de (Ex 18, 15), sera applicable au criminel passif, et comparaison sera faite avec le sacrificateur aux idoles): comme l’idolâtre est passible de la peine de la lapidation et du retranchement, il en sera de même pour le criminel passif par rapport à l’animal (204)Ceci indique l'application de la peine de mort par tribunal, selon tous deux, et la peine du retranchement, selon R. Ismaël.. Entre ces deux interprétations, il y a une différence pratique. Au cas où un homme a eu avec un mâle des relations contre nature, d’abord actives, puis passives (inivit et initus est), selon R. Ismaël, un tel individu est deux fois coupable (en raison des 2 versets auxquels se réfère ce rabbin); d’après R. aqiba (qui tire la déduction d’un seul verset), il n’est qu’une fois coupable. Lorsqu’un homme s’est approché d’un animal, puis a subi un contact, il est deux fois coupable, soit d’après R. aqiba, soit d’après R. Ismaël (205)Ils ont recours, tous deux, à 2 versets, pour déduire la pénalité du criminel passif.. En outre, celui qui a cohabité avec un mâle et avec un animal est deux fois coupable; et celui qui a subi le contact d’un mâle et d’un animal est 2 fois coupable (d’après tous). Celui qui a cohabité avec deux mâles est deux fois coupable, comme ses complices le sont; et s’il a subi le contact de deux mâles, il est deux fois coupable, comme ses complices le sont. On a enseigné: pour la relation avec le mâle, on ne considère pas l’enfant (jusqu’à 3 ans) à l’égal d’un homme fait; mais pour la relation avec l’animal, l’enfant est aussi coupable qu’une grande personne. R. Eléazar en explique la raison: comme pour une relation interdite avec une fille, il y a crime lorsqu’elle atteint l’âge de trois ans et un jour, il en est de même pour le crime contre nature avec un animal.
Pnei Moshe non traduit
עד כדון כר''ע. ולמדנו לר''ע אזהרה וכרת גם לנשכב כדלקמיה:
כרבי ישמעאל. לר' ישמעאל אזהרה לנשכב מנא לן:
רבי ישמעאל מן אתריה ור''ע מן אתריה. ר' ישמעאל יליף אזהרה לנשכב לבהמה מלא יהיה קדש דילפינן מקדש היה בארץ דכל התועבות במשמע כי היכי דיליף מהתם לנשכב בזכר וכן ר''ע דריש אזהרה לנשכב לבהמה מהאי קרא גופיה דלא תתן שכיבתך קרינן כי היכי דדריש גבי נשכב לזכר:
כרת לנשכב על דעתי' דרבי ישמעאל לית משכח. דאין אתה יכול לדרוש מתועבה דקדש לענין כרת כהאי דדריש לעיל גבי נשכב לזכר דשאני התם דכתיב תועבה במשכב זכר גופיה וגמרינן מכל אשר יעשה מכל התועבות וגו' אבל גבי בהמה לא כתיב בה תועבה בגופה הלכך אין אתה מוצא לדרוש מכאן אליביה דבשלמ' לר''ע הואיל דכתיבא בהאי פרשה לא תתן שכבתך וגו' קאי כל אשר יעשה וגו' אכולהו אבל לר' ישמעאל לא כתיב נשכב התם:
עונש לנשכב בין על דעתי' דר' ישמעאל בין על דר''ע לית משכח. דהא לא כתיב אלא ואיש אשר יתן שכבתו בבהמה וגו' ואי אפשר למידרש אליבא דרבי עקיבא כדדריש גבי זכר דאשר יתן בבהמה כתיב ואין אתה מוצא לדרוש מכאן אלא כדלקמיה מדכתי' וזובח לאלהים יחרם וכתיב לעיל מיניה כל שוכב עם בהמה מות יומת ואם אינו ענין לשוכב דלא איצטריך דהא כתיב ואיש אשר יתן שכבתו בבהמה מות יומת תנהו ענין לנשכב והקישו הכתוב לזובח וגו' מה זה בסקילה וכרת וכו' ונפקא לן עונש לתרוייהו וכרת אליבא דר' ישמעאל:
מה מפקא מביניהון. מאי בינייהו בהני דרשות:
שכב את הזכר ונשכב ממנו על דעתיה דר' ישמעאל חייב שתים ועל דעתיה דר''ע אינו חייב אלא אחת. כצ''ל וחלופי טעות דמוכח הן דלר' ישמעאל נפקא ליה מתרי קראי ולר''ע מחד קרא:
שכב את הבהמה וכו' חייב שתים. הואיל דלענין עונש לנשכב לתרוייהו מתרי קראי נפקי:
שכב וכו' חייב שתים. לכולי עלמא:
לא עשו בו קטן כגדול. כדמפרש ר' אלעזר דאינו מתחייב עליה כלומר על השכיבה משום משכב זכר עד שתהא הביאה עם הנשכב שהוא בן שלש שנים ויום אחד והא דנקט בת משום דמביאת בת שלש שנים ויום אחד יליף לה דפחות מכאן אינה ביאה להתחייב להגדול הבא עליה וכשהיא בת שלש ויום אחד מתחייב והה''ד לענין משכב זכר:
Sanhedrine
Daf 36a
משנה: הַמְגַדֵּף אֵינוֹ חַייָב עַד שֶׁיְּפָרֵשׁ אֶת הַשֵּׁם. אָמַר רִבִּי יְהוֹשֻׁעַ בֶּן קָרְחָה בְּכָל יוֹם דָּנִין אֶת הָעֵדִים בְּכִינּוּי יַכֶּה יוֹסֵה אֶת יוֹסֵה. נִגְמַר הַדִּין לֹא הָיוּ הוֹרְגִין בְּכִינּוּי אֶלָּא מוֹצִיאִין אֶת כָּל הָאָדָם לַחוּץ וּמְשַׁייְרִין אֶת הַגָּדוֹל שֶׁבָּהֶן וְאוֹמֵר לוֹ אֱמוֹר מַה שֶּׁשָּׁמַעְתָּ בְּפֵרוּשׁ. וְהוּא אוֹמֵר וְהַדַּיָּנִים עוֹמְדִין עַל רַגְלֵיהֶן וְקוֹרְעִין וְלֹא מְאַחִין. וְהַשֵּׁנִי אוֹמֵר אַף אֲנִי כָּמוֹהוּ וְהַשְּׁלִישִׁי אוֹמֵר אַף אֲנִי כָּמוֹהוּ׃
Traduction
Celui qui blasphème n’est condamné que s’il prononce le nom de Dieu. R. Josué b. Korha dit: Pendant la déposition des témoins (pendant la discussion qui la suit), on ne prononce pas le nom de Dieu, mais on le remplace par un qualificatif ou attribut divin; par ex. les témoins disent que l’accusé a blasphémé en disant: ''que Yossé frappe (ou maudisse) Yossé''. Cependant, on ne peut pas condamner un homme sans un témoignage clair, qui établisse d’une façon certaine qu’il a prononcé réellement le nom de Dieu. Par conséquent, à la fin de la délibération (avant de prononcer la condamnation de l’accusé), on fait sortir tout le monde, pour ne pas faire prononcer un blasphème devant le public, et on demande au premier témoin de dire exactement ce qu’il a entendu, et il le dit pendant que les juges se tiennent debout, et ils font à leur vêtement la déchirure de deuil qui ne doit jamais être recousue (en entendant ce blasphème). Le 2e et le 3e témoins (s’il y en a trois) disent seulement, ''j’ai entendu exactement comme le premier témoin'', et ils n’ont pas besoin de répéter le blasphème.
Pnei Moshe non traduit
מתני' עד שיפרש את השם. המיוחד של ד' אותיות ואינו חייב עד שיברך השם בשם שנאמר ונוקב שם השם בנקבו שם שינקוב השם בשם:
בכל יום. כל זמן שהיו נושאין ונותנין בבדיקת העדים היו דנין עמהן ובודקין אותן בכינוי היאך אמר אם כך אמר יכה יוסי את יוסי והאי כינוי לאו כינוי השם קאמר אלא כלומר שהב''ד מכנין בדבריהן כאדם המקלל ותולה באחר וזהו קרי כינוי בלשון חכמים ובלשון מקרא כי לא ידעתי אכנה. ולהכי נקט יוסי את יוסי דאיכא ד' אותיות כשם בן ד' אותיות ומשום דחשבונו של יוסי בגימטריא אלהי''ם:
נגמר הדין. ובאו ב''ד לומר חייב הוא לא היו יכולין להרגו על פי עדות זו ששמעו שהרי לא שמעו מפיהם אלא קללת כינוי:
אלא מוציאין את כל האדם לחוץ. דגנאי הוא להשמיע ברכת השם לרבים:
וקורעין ולא מאחין. עולמית איחוי אלכסנדרית והיא תפירה שאין הקריעה ניכרת אבל שאר תפירות מותר:
אף אני כמוהו. שמעתי. ואינו צריך להזכיר ברכת השם בשם:
והשלישי. אם היה כאן עד שלישי צריך גם הוא שיאמר כן:
רִבִּי בּוּן בַּר חִייָה בְעָא מֵרִבִּי זְעִירָא. 36a מָה רָאָה רִבִּי יִשְׁמָעֵאל וְרִבִּי עֲקִיבָה לֵיחָלֵק בִּזְכוּר וּבִבְהֵמָה וּבִשְׁאָר כָּל הָעֲרָיוֹת לֹא נֶחְלְקוּ. אָמַר לֵיהּ. שֶׁבְּכָל הָעֲרָיוֹת כָּתוּב בָּהֶן שְׁאֵר בָּשָׂר וְאֵילּוּ אֵין כָּתוּב בָּהֶן שְׁאֵר בָּשָׂר. הָתִיבוּן. הֲרֵי נִידָּה אֵין כָּתוּב בָּהּ שְׁאֵר בָּשָׂר וְנֶחְלְקוּ עָלֶיהָ. רִבִּי יִרְמְיָה בְשֵׁם רִבִּי אַבָּהוּ. מִכֵּיוָן דִּכְתִיב קְרֵיבָה קְרֵיבָה. כְּמִי שֶׁכּוּלְּהֶם כָּאן וְכוּלְּהֶם כָּאן. רִבִּי חִייָא בַּר אָדָא בְשֵׁם רִבִּי חֲנִינָה. וְאֶל אִשָּׁה֭ בְּנִדַּ֣ת טוּמְאָתָהּ לֹ֣א תִקְרַ֔ב לְגַלּ֖וֹת עֶרְוָתָֽהּ׃ אָמַר רִבִּי יוֹסֵי בֵּירִבִּי בּוּן. הִיא בַּל תִקְרַב הִיא בַּל תְגַלֶּה.
Traduction
R. Aboun b. Hiya demanda à R. Zeira: d’où vient que R. Ismaël et R. aqiba diffèrent d’avis pour la relation contre nature avec un mâle ou un animal, tandis qu’ils sont d’accord pour tout autre commerce sexuel? C’est que, répondit R. Zeira, à tous les autres cas on applique l’expression consanguin (Lv 18, 6), non usitée pour les crimes contre nature. Mais, fut-il objecté, ce terme n’est pas applicable à la femme menstruée, et pourtant y a-t-il discussion à ce sujet? (donc ce n’est pas une raison). R. Jérémie dit au nom de R. Abahou: de l’analogie des termes s’approcher, usités pour les relations illicites et pour la femme menstruée, on connut qu’il semble qu’une même qualification (de consanguinité) se réfère à tous les cas. R. Hiya b. Ada demanda au nom de R. Hanina d’où sait-on la défense même de la relation avec une femme menstruée (avant de recourir à l’analogie des termes s’approcher)? On la déduit, répond R. Yossé b. Aboun, de l’emploi ultérieur (superflu) des mots: ne découvre pas (ib. 19).
Pnei Moshe non traduit
מה ראה ר' ישמעאל ור' עקיבא ליחלק בזכר ובהמה. דמר דריש לה מהאי קרא לכרת ואזהרה לנשכב ומר דריש מהאי קרא ומה ראו לחלוק כאן יותר משאר כל העריות למצוא להן דרשות ממקום אחר ולא אמרינן דאחד השוכב ואחד הנשכב בכלל כדאמרינן בכל העריות:
שבכל העריות כתוב בהן שאר בשר. כלומר דשאר בשר דכתיבא בפרשת עריות איש איש אל כל שאר בשרו לא תקרבו וגו' הא לא שייכא אלא על העריות דשאר בשר ועליהן הוא דשייך לומר דאחד השוכב ואחד הנשכב בכלל קירוב שאר בשר ועל שניהם נאמרה אזהרה וכרת בפרשה אבל זכר ובהמה אין דרכן בקירוב שאר בשר ולא הוו בכלל שאר בשר הכתוב במקרא ועל השוכב הוא דנאמרה בהדיא בפרשה אבל הנשכב לא הוי ידעינן אי לאו מהני קראי דדרשי:
הרי נדה. דאין איסור' משום קורבה דשאר בשר ולא קאי שאר בשר הכתוב בפרשה עליה ונחלקו עליה בתמיה כלומר דהא לא מצינו דנחלקו עליה למצוא דרש ממקום אחר על הנשכב אלא שניהם במשמע כשאר כל העריות:
מכיון דכתיב קריבה קריבה. מכיון דכתיב הכא אל כל שאר בשרו לא תקרבו וגו' וכתיב בנדה ואל אשה בנדת טומאתה לא תקרב וגו' ילפינן קריבה קריבה וכמי שכולהם כאן וכו' כמאן דכתיבא שאר בשר בה ונכלל נדה בקרא דריש הפרשה:
ואל אשה בנדת טומאתה לא תקרב וגו'. כתיב וכלומר דר' חייא בר אדא פריך דהא לא תקרב כתיב דמשמע דלא נאמר' אזהרה אלא עליו ואכתי מנלן אזהרה עליה ואפי' אי ילפת קריבה קריבה נימא דבהדיא לאו הזהירה התורה אלא עליו מדכתי' לא תקרב והתם לא תקרבו כתיב:
היא בל תקרב היא בל תגלה. כלומר דמשני מדמצינו גבי עונש דכתיב ואיש אשר ישכב את אשה דוה וגו' והיא גלתה את מקור דמיה למדנו מכאן דהיא ג''כ בכלל הא דכתיב באזהרה לגלות ערותה ומוזהרת על בל תגלה כמו דהוא מוזהר על בל תקרב והיינו בל תקרב והיינו בל תגלה:
אַזְהָרָה לָאִשָּׁה הַמֵּבִיאָה אֶת הַבְּהֵמָה עָלֶיהָ מְנַיִין. וְאִשָּׁ֗ה לֹֽא תַֽעֲמֹ֞ד לִפְנֵי֧ בְהֵמָ֛ה לְרִבְעָ֖הּ תֶּ֥בֶל הֽוּא׃ כָּרֵת מְנַיִין. כִּ֚י כָּל אֲשֶׁ֣ר יַֽעֲשֶׂ֔ה מִכֹּ֥ל הַתּֽוֹעֵבוֹת הָאֵ֑לֶּה וְנִכְרְת֛וּ׃ עוֹנֶשׁ מְנַיִין. וְאִשָּׁ֗ה אֲשֶׁ֨ר תַּעֲמֹד לִפְנֵי בְהֵמָה לְרִבְעָ֣ה אֹתָ֔הּ וְהָֽרַגְתָּ֥ אֶת הָֽאִשָּׁה֭ וְאֶת הַבְּהֵמָ֑ה מ֥וֹת יוּמָת֭וּ דְּמֵיהֶ֥ם בָּֽם׃ אַתְּ יְלִיף הֲרִיגָה מֵהֲרִיגָה. סְקִילָה מִסְּקִילָה. דְּמֵיהֶ֥ם בָּֽם מִדְּמֵיהֶם בָּם.
Traduction
L’interdit à la femme de provoquer l’animal à s’approcher d’elle est connu, de ce qu’il est dit (ib. 23): Une femme ne devra pas se tenir devant un animal pour qu’il s’accouple avec elle; c’est une union abominable. La pénalité du retranchement est exprimée dans ces mots (ib. 29): Si quelqu’un accomplit une de ces abominations cette âme sera retranchée, etc. De plus, le tribunal inflige alors la peine de mort, selon ces mots (ib. 29): Et une femme qui s’approcherait d’un animal pour qu’il s’accouple avec elle, tu la tueras ainsi que l’animal; ils doivent être mis à mort; leur supplice est mérité; or, par analogie de ces mots avec la défense du même crime par l’homme, on conclut que la pénalité est celle de la lapidation.
Pnei Moshe non traduit
את יליף הריגה מהריגה סקילה מסקילה. כלומר דמכאן למדנו דגם הרובע לבהמה דשניהם בסקילה דנאמר כאן ואיש אשר יתן שכבתו בבהמה מות יומת ואת הבהמה תהרוגו וכתיב ואשה אשר תעמוד וגו' והרגת את האשה וגו' וילפינן הריגה דרובע מהריגה דאשה ואת הבהמה מה הריגה דהכא בסקילה אף הריגה דהתם בסקיל' והכא גופה מנלן דילפינן דמיהם בם מדמיהם בם דאוב וידעוני:
רִבִּי בָּא בַּר מָמָל בָּעֵי. הַגַּע עַצְמָךְ שֶׁבָּא עָלֶיהָ שׁוֹגֵג. הֲרֵי הִיא נִסְקֶלֶת עַל יְדוֹ וְהוּא פָטוּר. רִבִּי שִׁמְעוֹן בָּעֵי. הַגַּע עַצְמָךְ שֶׁחָרַשׁ בָּהּ בַּשַּׁבָּת. הֲרֵי הוּא נִסְקַל עַל יָדָהּ וְהִיא פְטוּרָה. לֵית לָךְ אֶלָּא כְהָדָא דָּמַר רִבִּי שְׁמוּאֵל בַּר רַב יִצְחָק. כַּסְפָּ֣ם וּזְהָבָ֗ם עָשׂ֤וּ לָהֶם֙ עֲצַבִּ֔ים לְמַעַ֭ן יִכָּרֵתוּן אֵין כָּתוּב כָּאן אֶלָּא לְמַעַ֭ן יִכָּרֵֽת. כְּאִינָּשׁ דָּמַר. שְׁחִיק טִימַייָא דְפַלָּן. דְּאַפִּיק בְּרֵיהּ לְעַבְדָּא בִישָׁא.
Traduction
R. Aba b. Mamal objecta contre la Mishna (disant de lapider l’animal pour le mal dont il a été cause): au cas où l’homme aurait commis un tel acte sans en avoir conscience, bien qu’il soit absous, l’animal sera-t-il lapidé? De même, R. Simon objecta à l’inverse: celui qui sciemment cultive son champ le Shabat sera lapidé, et pourtant l’animal n’est pas condamné? Il s’agit seulement (dans la Mishna) du mal causé par l’animal par suite d’un acte honteux, selon l’explication de R. Samuel b. R. Isaac (206)Rabba sur (Gn 28). de ces mots (Os 8, 4): De leur argent et de leur or ils ont fait des idoles, pour susciter le retranchement. Ceci ressemble à la malédiction de celui qui dirait: que les ossements d’un tel soient en poussière pour avoir poussé son fils vers le mal (seulement avec conscience).
Pnei Moshe non traduit
ר' בא בר ממל בעי. אמתני' קאי דקתני לפי שבאת לאדם תקלה על ידיה לפיכך אמר הכתוב תסקל ומשמע דוקא היכא דאיכא תקלה הגע עצמך שבא עליה שוגג שכסבור מותר הוא ואין כאן תקלה ואפ''ה היא נסקלת על ידו ואע''פ שהוא פטור ועל כרחך דאקלון קפדינן שעכ''פ קלון איכא שעשה מעשה מגונה ואמאי קתני תקלה במתני':
ר' שמעון בעי. אי אמרת דתקלה דוקא נקט הגע עצמך שאם חרש בה בשבת במזיד הרי הוא נסקל על ידה ויש כאן תקלה ואפ''ה היא ודאי פטורה:
לית לך אלא כהדא דאמר ר' שמואל וכו' כלומר אלא ודאי דמתני' דקתני תקלה היינו דוקא תקלה בכה''ג דאיכא תקלה וקלון ובהא הוא דצותה התורה שגם הבהמה תסקל שהיא גרמה לו וכעין דדריש רב שמואל בר יצחק דלמען יכרת כתיב לשון יחיד ומקלל הע''ז שגרמה להם כאדם המקלל ואומר ישתחקו עצמותיו של פלוני שהוא גרם לבנו שיצא לתרבות רעה וזה לא שייך אלא במזיד וה''נ דוקא במזיד אמרינן שתסקל ול''ק נמי מחרש בה בשבת דתקלה וקלון בעינן וליכא:
Textes partiellement reproduits, avec autorisation, et modifications, depuis les sites de Torat Emet Online et de Sefaria.
Traduction du Tanakh du Rabbinat depuis le site Wiki source